قهوه ترک

قهوه ترک یکی از قدیمی‌ترین و اصیل‌ترین روش‌های تهیه‌ی قهوه در خاورمیانه و بالکان است و به خاطر طعم غلیظ، کف رویی (فوم) و سبک خاص سرو آن شهرت دارد.

تاریخچه

• ریشه‌ی قهوه ترک به قرن ۱۵ و ۱۶ برمی‌گردد، زمانی که قهوه از یمن به امپراتوری عثمانی رسید.

• در عثمانی، شیوه‌ی دم کردن قهوه با آسیاب خیلی ریز و دم‌آوری در ظرفی به نام جَزوه (cezve) یا ایبریک (ibrik) رواج پیدا کرد.

ویژگی‌ها

• آسیاب: پودر قهوه ترک بسیار ریزتر از سایر روش‌هاست (تقریباً مثل آرد).

• ظرف: در قهوه‌جوش مخصوصی به نام جزوه، که دسته بلندی دارد، روی حرارت ملایم دم می‌شود.

• روش دم‌آوری:

  1. آب سرد، قهوه آسیاب‌شده و در صورت تمایل شکر داخل جزوه ریخته می‌شود.

  2. به‌آرامی روی شعله‌ی کم گرم می‌شود.

  3. قبل از جوش آمدن، کف قهوه (فوم) بالا می‌آید که بخش مهمی از قهوه ترک است.

  4. قهوه بدون هم زدن ناگهانی سرو می‌شود تا ذرات ریز ته‌نشین شوند.

معمولاً همراه با یک لیوان آب سرد و گاهی لقمه‌ای شیرینی (مثل باقلوا یا راحت‌الحلقوم) سرو می‌شود.

میزان شیرینی را قبل از دم‌آوری مشخص می‌کنند:

ساده (بدون شکر)

کم‌شیرین (az şekerli)

میانه (orta şekerli)

شیرین (şekerli)

نکات جالب

در فرهنگ عثمانی و بسیاری از کشورهای خاورمیانه، قهوه ترک نماد مهمان‌نوازی است.

حتی رسم بوده که در خواستگاری، دختر قهوه ترک برای خانواده‌ی داماد آماده می‌کرد و درون فنجان داماد کمی نمک می‌ریخت تا میزان صبر او را بسنجد!

قهوه ترک در سال ۲۰۱۳ به عنوان میراث فرهنگی ناملموس یونسکو ثبت شد.